Wprowadź wyszukiwane hasła

Web Pobocza Prześlij formularz wyszukiwania

   bicz Długo zamieniałem słowa bicz i byt. Na bicz tata mówił szpicruta, o bycie nie mówił nigdy nic.
   Tam, gdzie w domu są konie, człowiek jest mniej rozmowny. Konie chciałyby gdzieś indziej, ze stajni, i człowiek nie chce mówić językiem kruchego siana.
   Bicz uderzył konia i koń umknął przed tym słowem. Byt uwielbiał być, co wciąż było tylko słowem.
   Słyszałem jak bicz śpiewa. Dotknąłem czarnego rzemienia. Jak mięsień, jak cięciwa. Jak czarny pas z białej skóry.
   Bicz zawsze uniósł się z gromkim głosem i rzekł szwrk. Nie dał rady wydobyć innego dźwięku. Tylko dźwięk, który rani albo ciszę.
   Bicz to dwunożny gniew, bicz jest w istocie krwawy.
   Ze wszystkiego, co jest – ze wszystkiego co jest bytem, można ukręcić bicz. Bicz był kijem na białych pogan i czarnych chrześcijan. Bicz to byt. Byt to uderzenie. Byt to gniew. Byt to kruche siano.

   Bicz jest z bytu zrodzonym słowem. Ciała kobiety i mężczyzny spładzają byt. Byt nie istnieje bez bicza. Bicz to mocne ciało.
   Och, strup otwiera się pod biczem! Och, rana jest otwarta w obliczu bycia!

(Ze zbioru Rosa nie zapomniala o mnie,
Leksykalizacja melancholii i radości życia I, 1997)

 

W OGRODZIE (13)

   Jedyna: Wątpliwość, niechże tobie jeszcze powierzę poszukiwanie w wyobraźni: gdzieś w żyłach mówiącą krwią przetacza się świat.
   Wątpię w to, że go rozpoznam, wątpię, że mnie tam doprowadzisz, bo w swym mdłym świetle jesteś ślepy, bo na dnie ciemnej duszy jesteś głuchy.
   Wątpliwość: Pozwalasz i pozwalasz sobie wyć do księżyca! Straszysz i boisz się strachu. Ślepota i głuchota są w tobie; stoisz na prawdziwym rozdrożu. Nie ma znaczenia, którą droga przyjdziesz; będę czekać na ciebie w dziczy.
   (Wątpliwość zniknie i Jedyna jest sama pośrod ogrodu. Strachu nie widzi, wątpliwości nie słyszy i prawie nie widać innej drogi).

(Strachonadzieja; z tryptyku poetyckiego Trójkąt,
Leksykalizacja melancholii i radości życia III, 2001)

 

DIDA:

   jeśli (5) ~ jest ostatnia, ~ jest pierwsza, ~ kochanka idzie po wszystkim.
   Przecież jej nie ma, miłości nie ma, wymyślona jest, żeby paprocie łowiły się na wietrze i przez żywą skórę zlewały w dłonie -
   Przecież ich nie ma, nie ma oczu, wymyślone są a widzą wszystko. To co widzą, to ślepota zapatrzona w głuchość nieprzechodzonej równiny-
   ~ opadną paprocie, ~ oczy je złowią, czas przetoczy się w pajęczynę.
   »Przeglądamy i przeglądamy się w tych pocałunkach,« powie Księga szumów otwierając się.

(Długa, niedokończona, w karku nieruchoma;
Ze zbioru Z powrotem do zwierząt, sto wybranych i nowych wierszy, 2008)

 

LOG:

   czas (VIII) Radości życia zabierasz melancholię, którą żyjesz. Nigdy nie powrócisz od suszonego talarka jabłka do kwitnącej jabłoni...
   Filiżanki nieprzetaczającej się atmosfery są nieuchronnie twoje. Na kawiarnianych stołach oblizane łyżeczki słodzą poranek…
   Dokąd z kruchą litością, wymykającą się z objęć. Pocałunek jest zamknięty za oczyma, które zbudzą się w pustce…
   Co zostanie za widzianym, nie zostanie za słyszanym. Słyszysz tulipanowe miasto, widzisz je z rumorem śmietników…

 

DIA:

   czas (XI) A ty biegniesz i biegniesz, czasie maratończyku. Żadne słoneczne przedpołudnie, żadne smutne popołudnie nie zatrzyma cię, byś choć na trochę zacumował duszę.
   Nie dajesz się wykorzystywać zatęchłym porankom, nie plotkujesz z wieczorami, nie flirtujesz z nocami.
   Nie dajesz się plewieniu życia, nie widać cię przy jego sadzeniu i okopywaniu…
   Nie ma głębi, która znaczy więcej (rozbrzmiewa przed tobą) i nie ma głębi dla wiecznych sarkofagów (przebrzmiewa za tobą )…

(Długa, niedokończona, w karku nieruchoma …)

 

LOG:

   czas (XII) Jak możesz być prawdziwy, jeśli nikt nie widzi cię w żywej istocie? Już wyprzedzasz, jeszcze doganiasz samego siebie…
   Swoją wielkość mierzysz wylizaną klepsydrą. Bawisz się słonecznikiem, choć nie jesteś słońcem…
   W cyferblatach, wskazówkach i tykających mechanizmach ukryłeś wyrzuty sumienia…
   A przecież nie ma miary rośnięcie pszenicy, nie ma miary dojrzewanie i twoje sumienie jest brezdenne…

(Długa, niedokończona,w karku nieruchoma…)

 

DIA:

   czas (XVIII): Ej, zbyt ostro i czarno powiedziałeś o Czasie, potomku wieczności.
   Woda zalewa krzyże. Ręce myją noworodki. Nogi zaczęły chodzić na mchu…

   Zroszą mech i wrócą pod jego zieloną koronę. Stokrotki cicho polegną. Ale kwiaty nie śnią (echo Dawnego: kwiaty nie śnią); gonią się przywiązane i zakochane rozmawiają…
   Nie mierzą czasu (ani swojego ani twojego). Czas to bezgłośnie szczery żebrak, jego oczy to wylizane rany. Czas to impotentny członek, który bez końca się dziewiczy i sam głaszcze. Ale w czasie są sny! (echo Dawnego: W czasie są sny…)
   Ty nie rozpłyniesz się tak po prostu! Nigdy nie zbledniesz we wszystkich oczach. Twoja miękka skóra ma pozornie białe szczęścia. A węże też mają skórę i oczy. Czas obraca się w jaju. Syczenie, mruganie, drżenie, ćwierkanie… Nogi głaszczą mech. Ej, twój pępek, wierny szumiącym snom…

(O ponadczasowym czasie)

 

LOG:

   czas (XXI) Długi, niedokończony, w karku nieruchomy jest łabędzi dzień pod twoim skrzydłem. Myślę o ujściu, myślę o macicy, myślę o rozgrzanych pęknięciach warg…
   myślę o liżącym języku, myślę o nieosiągniętym poziomie krwi przy rozrodzie słów. Na białym polu melancholijnego, pod szarym krzewem, między wydrążonymi łodygami, nad pergaminowym kwiatem, nad dziewiczymi plastrami miodu…

   myślę o zimie, myślę o szadzi. Myślę o gnieździe, uwitym w łamiącym się zapisie (nieczytelne szumy czytają je sylabami)…
   A co jeśli słowa w ogóle nie istnieją i wszystko to tylko mrok pod grabiami oczu, rozpięty na żywej, wygarbowanej skórze…

(O ponadczasowym czasie)

 

SKAŁA:

   jeśli (4) ~ w wierszu nie ma dziecka, siejącego łagodne gwiazdy, słowa nakryją rozbite lustro nieba…
   i same bawią się z ostrymi literami rozciętego świata, z cieniami, padającymi na dno, na ziemię i kochają się z niebem…
   ~ słowo zajdzie w ciemność, jego kopyto musi wrócić z powrotem do kamienia, do zwierząt…
   by rozłupać skałę w człowieku i wyrzeźbić mu czteronożne ciało…

(Jeśli w wierszu nie ma dziecka)

 

LOG:

(Dla Vida)
   że (4) I myślisz, że w słowach w ogóle nie ma ciebie… Już kwiatem bzu jesteś, już rozbrzmiewasz w chlopięcym kosmosie. Już kruszysz skorupkę jajka, już obracasz wiatr…
   Jeszcze wesoło kopiesz melancholię. Już gwiżdzesz na palcach, już przeklinasz, już poszerzasz podwórko. Już jesteś w ciepłej atmosferze, już w mojej grupie krwi.
   Już w kropce zdania, już w zdaniu pytającym. Już pod słońcem, już na księżycu, już w mlecznym słowniku. Już w kapciach taty, już w piżamie mamy. Już w rytmie rodziny…
   Już w koronie drzewa, już z biedronką na dłoni. Już w moim trzepotaniu i brzęczeniu przez ojcowski czas…

(Już śpiewa sowa)